Czym jest sankcja kredytu darmowego?

Problematyka sankcji kredytu darmowego przybrała w ostatnich latach coraz bardziej na znaczeniu wskutek licznych spraw sądowych w tym zakresie a co za tym idzie – bogatego dorobku orzecznictwa zarówno na poziomie krajowym jak i europejskim. By jednak przybliżyć przedmiotową problematykę i dokładniej przeanalizować temat sankcji kredytu darmowego należy najpierw wyjaśnić, co omawiane pojęcie w ogóle oznacza.

Najogólniej rzecz ujmując sankcja kredytu darmowego jest środkiem, wskutek którego kredytobiorca zobowiązany jest do zwrotu bankowi wyłącznie pożyczonego kapitału w konsekwencji dokonanych przez bank naruszeń. Nie jest zobowiązany do regulowania pozostałych zobowiązań związanych z zawartą umową kredytu, w tym w szczególności odsetek, prowizji, czy wynagrodzenia za korzystanie z kapitału w jakiejkolwiek innej formie. Sankcja kredytu darmowego stanowi skutek naruszenia przez bank obowiązujących przepisów prawa, w tym w szczególności ustawy o kredycie konsumenckim.

Art. 45 ustawy o kredycie konsumenckim – podstawa sankcji kredytu darmowego.

Podstawą sankcji kredytu darmowego w polskim prawie jest art. 45 ustawy o kredycie konsumenckim. W przypadku naruszenia określonych w art. 45 ustawy o kredycie konsumenckim przepisów konsument, po złożeniu kredytodawcy pisemnego oświadczenia, zwraca kredyt bez odsetek i innych kosztów kredytu należnych kredytodawcy w terminie i w sposób ustalony w umowie.

Warunki zastosowania sankcji.

Art. 45 szczegółowo wymienia jakich naruszeń kredytodawca musi się dopuścić, aby możliwe było zastosowanie sankcji kredytu darmowego. Są to w szczególności:

  1. Niedochowanie formy pisemnej przy zawarciu umowy kredytu – do takiej sytuacji dojść może przede wszystkim w wypadku, gdy kredytodawca bądź konsument nie złożą własnoręcznych podpisów pod umową kredytu (umowa nie będzie zawarta w formie pisemnej, gdy jeden podpis będzie wyłącznie skanem oryginalnego podpisu);
  2. Niedochowanie wymogów co do treści umowy o kredyt konsumencki z art. 30 ust. 1 pkt 1-8, 10, 11, 14-17 ustawy o kredycie konsumenckim. Do takich elementów należą:
    1. imię, nazwisko i adres konsumenta oraz imię, nazwisko (nazwa) i adres (siedziba) oraz adres do doręczeń elektronicznych wpisany do bazy adresów elektronicznych kredytodawcy i pośrednika kredytowego;
    2. rodzaj kredytu;
    3. czas obowiązywania umowy;
    4. całkowita kwota kredytu;
    5. terminy i sposób wypłaty kredytu;
    6. stopa oprocentowania kredytu, warunki stosowania tej stopy, a także okresy, warunki i procedury zmiany stopy oprocentowania wraz z podaniem indeksu lub stopy referencyjnej, o ile ma zastosowanie do pierwotnej stopy oprocentowania kredytu;
    7. rzeczywista roczna stopa oprocentowania oraz całkowita kwota do zapłaty przez konsumenta ustalona w dniu zawarcia umowy o kredyt konsumencki wraz z podaniem wszystkich założeń przyjętych do jej obliczenia;
    8. zasady i terminy spłaty kredytu, w szczególności kolejność zaliczania rat kredytu konsumenckiego na poczet należności kredytodawcy, w tym informację o prawie, o którym mowa w art. 37 ust. 1; jeżeli w ramach kredytu stosuje się różne stopy oprocentowania dla różnych należności kredytodawcy, należy także podać kolejność zaliczania rat kredytu konsumenckiego na poczet różnych należnych sald, dla których stosuje się różne stopy oprocentowania;
    9. informacja o innych kosztach, które konsument jest zobowiązany ponieść w związku z umową o kredyt konsumencki, w szczególności o opłatach, w tym opłatach za prowadzenie jednego lub kilku rachunków, na których są zapisywane zarówno transakcje płatności, jak i wypłaty, łącznie z opłatami za korzystanie ze środków płatniczych zarówno dla transakcji płatności, jak i dla wypłat, prowizjach, marżach oraz kosztach usług dodatkowych, w szczególności ubezpieczeń, jeżeli są znane kredytodawcy, oraz warunki, na jakich koszty te mogą ulec zmianie;
    10. numer rachunku płatniczego do spłaty kredytu, jeżeli umowa przewiduje samodzielną spłatę rat kredytu przez konsumenta;
    11. roczna stopa oprocentowania zadłużenia przeterminowanego, warunki jej zmiany oraz ewentualne inne opłaty z tytułu zaległości w spłacie kredytu;
    12. sposób zabezpieczenia i ubezpieczenia spłaty kredytu, jeżeli umowa je przewiduje;
    13. termin, sposób i skutki odstąpienia konsumenta od umowy, obowiązek zwrotu przez konsumenta udostępnionego przez kredytodawcę kredytu oraz odsetek zgodnie z rozdziałem 5, a także kwotę odsetek należnych w stosunku dziennym;
    14. prawo konsumenta do spłaty kredytu przed terminem oraz procedurę spłaty kredytu przed terminem;
    15. informację o prawie kredytodawcy do otrzymania prowizji za spłatę kredytu przed terminem i o sposobie jej ustalania, o ile takie prawo zastrzeżono w umowie.
  3. Niezawarcie w umowie o kredyt wiązany lub w formie odroczonej płatności dodatkowo takich danych jak:
    1. opis towaru lub usługi;
    2. cena nabycia towaru lub usługi.
  4. Wprowadzenie do umowy kredytu postanowień sprzecznych z art. 33a ustawy o kredycie konsumenckim, tj. wprowadzających możliwość naliczenia opłat z tytułu zaległości w spłacie kredytu oraz odsetek za opóźnienie w kwocie przewyższającej kwotę odsetek maksymalnych za opóźnienie, o których mowa w art. 481 § 21 Kodeksu cywilnego;

Obowiązki informacyjne kredytodawców.

Ustawa o kredycie konsumenckim już na etapie przed zawarciem umowy nakłada na kredytodawców szereg obowiązków informacyjnych, w ramach których zobowiązani są oni podać na trwałym nośniku szereg informacji dotyczących zawieranej umowy. Zgodnie z art. 13 ustawy o kredycie konsumenckim do tych informacji m.in. należą:

  1. Imię i nazwisko (nazwa) i adres (siedziba) oraz adres do doręczeń elektronicznych kredytodawcy i pośrednika kredytowego;
  2. Rodzaj kredytu;
  3. Czas obowiązywania umowy;
  4. Stopa oprocentowania kredytu;
  5. Całkowita kwota kredytu;
  6. Terminy i sposób wypłaty kredytu;
  7. Całkowita kwota do zapłaty przez konsumenta;

Samo naruszenie przez kredytodawcę art. 13 ustawy o kredycie konsumenckim nie jest przesłanką do skorzystania przez konsumenta z sankcji kredytu darmowego na podstawie art. 45 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim. Wskazać jednak należy, że postanowienia art. 13 jak i 30 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim znacząco się pokrywają i tym samym niezawarcie tych informacji w finalnej wersji umowy stanowić będzie jak najbardziej przesłankę do skorzystania z sankcji kredytu darmowego.

SANKCJA KREDYTU DARMOWEGO

Konsekwencje naruszenia przepisów.

Najistotniejszą dla konsumenta konsekwencją naruszenia przepisów dotyczących umowy o kredyt konsumencki wynikającą z art. 45 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim jest uprawnienie do zwrotu kredytu bez odsetek i innych kosztów kredytu należnych kredytodawcy w terminie i w sposób ustalony w umowie.

W przypadku, gdy kredytodawca nie określił zasad i terminów spłaty kredytu w zawartej z konsumentem umowie, to zgodnie z art. 45 ust. 2 ustawy o kredycie konsumenckim, konsument zwraca kredyt w równych ratach płatnych co miesiąc, od dnia zawarcia umowy.

Ponadto w braku określenia w umowie przez kredytodawcę terminu spłaty kredytu, konsument zwraca kredyt w terminie:

  1. pięciu lat – w przypadku kredytów konsumenckich do wysokości 80 000 zł;
  2. dziesięciu lat – w przypadku kredytów konsumenckich powyżej 80 000 zł.

Korzyści i skutki sankcji kredytu darmowego.

Zasadniczą korzyścią dla konsumenta wynikającą ze skorzystania z sankcji kredytu darmowego jest spłata wyłącznie pożyczonego od banku kapitału. Konsument, po zastosowaniu sankcji kredytu darmowego nie jest obowiązany do zapłaty z tytułu kredytu jakichkolwiek odsetek, opłat, prowizji, czy innych kosztów związanych z zawartą umową (z wyjątkiem kosztów ustanowienia zabezpieczenia kredytu przewidzianych w umowie).

Ponadto konsument uprawniony jest do żądania zwrotu już pobranych odsetek, opłat prowizji, czy innych kosztów, które uiścił na rzecz banku w czasie trwania umowy. Bank obowiązany jest do zwrotu takich kosztów, bowiem świadczenie spełnione przez konsumenta w wykonaniu wadliwie zawartej umowy kredytu, co do której zastosowano sankcję kredytu darmowego, uznać należy za świadczenie nienależne.

Jakie oszczędności może przynieść kredytobiorcy zastosowanie sankcji kredytu darmowego?

Wskutek zastosowania sankcji kredytu darmowego w sposób znaczący obniżają się koszty zaciągniętego przez kredytobiorcę zobowiązania. Pod względem kosztów po stronie kredytobiorcy umowa staje się całkowicie neutralna a konsument nie jest obowiązany do spełnienia na rzecz kredytobiorcy jakichkolwiek świadczeń z wyjątkiem zwrotu pobranej wcześniej kwoty kredytu.

Przykładowo konsument zawierając z bankiem umowę kredytu opiewającą na 100.000,00 złotych z RRSO na poziomie 10,36% zobowiązany będzie do spłaty kwoty w wysokości 157.917,00 złotych. Tym samym w przypadku zastosowania sankcji kredytu darmowego konsument zaoszczędzi kwotę 57.917,00 złotych a ponadto uprawniony będzie do zwrotu ewentualnie pobranych wcześniej nienależnych odsetek, opłat, prowizji i innych kosztów.

Wpływ na sektor bankowy.

Najważniejszy cel jaki przyświecał ustawie o kredycie konsumenckim jak i zawartym w niej uregulowaniom dot. sankcji kredytu darmowego była ochrona konsumenta przed nadużyciami banków. Przepisy te chronią konsumentów przed nieuczciwymi praktykami instytucji finansowych przewidując dla nich bardzo dotkliwe sankcje za ewentualne naruszenia.

Spory sądowe dotyczące sankcji kredytu darmowego.

Przed jakąkolwiek próbą sądowego rozwiązania sporu wskazane jest, by kredytobiorca w pierwszej kolejności wyczerpał drogę pozasądową poprzez złożenie stosownego oświadczenia bankowi o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego na podstawie art. 45 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim. W złożonym oświadczeniu konsument winien wskazać wyraźnie podstawę prawną skorzystania z sankcji poprzez określenie naruszeń przez bank ustawy o kredycie konsumenckim.

Z uwagi na niebagatelne straty związane z zastosowaniem przez konsumenta sankcji kredytu darmowego banki najczęściej odmawiają uznania złożonego przez konsumenta oświadczenia i nie zezwalają na spłatę kredytu bez należnych bankowi zysków a w szczególności – odmawiają zwrotu już zapłaconych odsetek, prowizji i innych opłat. W takiej sytuacji jedynym rozwiązaniem pozostaje wytoczenie przez konsumenta powództwa na rzecz banku. Jeżeli chodzi o samo ustalenie przez sąd kwestii możliwości zastosowania sankcji kredytu darmowego, konsument musiał będzie wytoczyć powództwo o ustalenie modyfikacji stosunku prawnego wskutek zastosowania sankcji kredytu darmowego na podstawie art. 189 k.p.c. Jeżeli natomiast chodzi o sam zwrot nienależnie pobranego kapitału, to konsument może tu zastosować powództwo o zapłatę w trybie standardowym bądź powództwo o zapłatę w postępowaniu upominawczym na podstawie, jeżeli zajdzie jedna z podstaw wydania takiego nakazu zgodnie z art. 485 k.p.c.

Warto w tym miejscu wskazać, że banki w sporach sądowych z konsumentami są w zdecydowanej przewadze pod względem przysługujących im środków organizacyjnych. W szczególności banki posiadają obsługujące je wewnętrzne działy prawne a także korzystają z pomocy zewnętrznych ogólnopolskich, wyspecjalizowanych kancelarii specjalizujących się w obsłudze sporów kredytowych. Konsument powinien więc zdecydowanie rozważyć skorzystanie z pomocy profesjonalnego pełnomocnika przy prowadzeniu sporu z bankiem.

Najczęstsze przyczyny sporów.

W orzecznictwie dotychczas występowało wiele sporów związanych z sankcją kredytu darmowego. Wśród najczęstszych przyczyn sporów wymienia się m.in.:

  1. Braki w umowie kredytowej, w tym:
    1. Nieprawidłowe określenie RRSO;
    2. Nieprecyzyjne wskazanie warunków i kosztów spłaty kredytu;
    3. Niewskazanie przez bank wszystkich opłat i prowizji związanych z zawartą umową kredytową;
  2. Termin złożenia oświadczenia o sankcji kredytu darmowego – banki często kwestionują, czy konsumenci rzeczywiście złożyli stosowne oświadczenie o odstąpieniu od umowy w terminie.
  3. Istotność naruszeń banku – sądy często przyjmują, że sankcja kredytu darmowego nie przysługuje w przypadku drobnych naruszeń dokonanych przez bank, inne zaś uznają, że każde naruszenie określone w art. 45 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim uprawnia konsumenta do skorzystania z sankcji kredytu darmowego;
  4. Zarzut nadużycia prawa przez konsumenta – niektóre sądy stoją na stanowisku, że w przypadku nieistotnych naruszeń prawa przez bank skorzystanie przez konsumenta z sankcji kredytu darmowego stanowi nadużycie prawa podmiotowego w rozumieniu art. 5 k.c., w szczególności w sytuacji gdy konsument skorzysta z sankcji mimo spłacenia całego kredytu.

Przykłady wyroków sądowych.

Wskutek licznych sporów dotyczących sankcji kredytu darmowego wykształcił się w Polsce bardzo bogaty dorobek orzeczniczy na temat sankcji kredytu darmowego, który może być pomocny dla konsumentów przy rozważaniu skorzystania z tego instrumentu. Wśród licznych przykładów orzeczeń wskazać można:

  1. Wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 20 kwietnia 2023 roku, sygn. akt V Ca 745/23; w wydanym wyroku Sąd wskazał, że do zastosowania sankcji kredytu darmowego wystarczy uchybienie przez kredytodawcę choćby jednemu z obowiązków określonych w art. 45 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim. Ponadto informacje, które bank obowiązany jest zawrzeć w umowie zgodnie z art. 30 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim, winny być wprost wskazane w umowie i nie mogą być wyłącznie odesłaniem do innych dokumentów;
  2. Wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 01 lipca 2019 roku, sygn. akt V ACa 118/18; w wydanym wyroku Sąd wskazał, że nie ma przeszkód w ustawie o kredycie konsumenckim, by oświadczenie o skorzystaniu z sankcji złożone zostało dopiero w trakcie procesu sądowego przeciwko bankowi (o ile oczywiście złożone zostanie ustawowym terminie 1 roku od dnia wykonania umowy);
  3. Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 30 stycznia 2019 roku, sygn. akt I NSK 9/18; w wyroku Sąd stanął na stanowisku, że kwota kredytu winna obejmować jedynie kwotę wypłaconą konsumentowi do jego dyspozycji. Nie powinna obejmować m.in. składki ubezpieczeniowej, bowiem takie obliczenie kwoty kredytu sugerować może konsumentowi, że kredyt jest tańszy niż w rzeczywistości.

Orzecznictwo TSUE w sprawie sankcji kredytu darmowego.

Orzecznictwo TSUE odegrało kluczową rolę przy kształtowaniu się krajowej linii orzeczniczej w sprawie sankcji kredytu darmowego. W przedmiotowych sprawach wydane zostało wiele istotnych z punktu widzenia konsumenta wyroków, w tym:

  1. Wyrok TSUE z dnia 13 lutego 2025 roku, sygn. akt C-472/23; TSUE wskazał, że brak jasnego określenia sposobu naliczenia opłat przy danej umowie kredytu podważyć może zdolność konsumenta do oceny zakresu zaciąganego zobowiązania. TSUE potwierdził ponadto zgodność z prawem europejskim jednolitej sankcji dla kredytodawcy w przypadku naruszeń ustawy o kredycie konsumenckim, niezależnie od wagi naruszenia;
  2. Wyrok TSUE z dnia 21 marca 2024 roku, sygn. akt C-714/22; w przedstawionym wyroku TSUE odniósł się do RRSO – wskazał, że musi ona odzwierciedlać pełne koszty, w przeciwnym bowiem wypadku konsument pozbawiony jest możliwości dokładnej oceny zaciąganego zobowiązania;

Interpretacja przepisów przez TSUE.

W wydanych orzeczeniach TSUE sformułował liczne wnioski dotyczące zasad interpretacji art. 45 ustawy o kredycie konsumenckim na gruncie polskiego porządku prawnego. Do najważniejszych zalicza się:

  1. Obowiązek precyzyjnego określenia RRSO – kredytodawcy powinni uwzględnić wszystkie koszty kredytu przy obliczaniu RRSO, by umożliwić konsumentowi realną ocenę rozmiarów zaciąganego zobowiązania;
  2. Ochrona konsumenta bez względu na wagę naruszenia – konsumenci podlegają ochronie i uprawnieni są do skorzystania z sankcji w razie dokonania jakiegokolwiek naruszenia przez bank art. 45 ustawy o kredycie konsumenckim. Sama waga naruszenia i powstała u konsumenta szkoda pozostają bez wpływu na możliwość skorzystania z sankcji kredytu darmowego;
  3. Precyzyjne informacje dotyczące opłat – umowy kredytowe zawierane z konsumentem powinny zawierać jasne informacje dotyczące zasad naliczania opłat, w tym w szczególności prowizji, czy składek ubezpieczeniowych.

Wpływ wyroków TSUE na praktykę rynkową.

Jeżeli chodzi o praktyczne skutki na rynku występujące w związku ze sporami dotyczącymi sankcji kredytu darmowego, to można wśród nich wymienić następujące:

  1. Zmiana umów i formularzy informacyjnych – banki przy zawieraniu umów kredytowych są zdecydowanie bardziej ostrożne i dokładne w przygotowywaniu dokumentacji;
  2. Przestrzeganie przepisów przez instytucje finansowe – banki mają na względzie orzecznictwo TSUE jak i sądów krajowych w tym w szczególności pogląd co do możliwości zastosowania sankcji bez względu na charakter naruszenia – tym samym są bardziej uważne przy zawieraniu z klientem umów i mają na względzie to, że nawet nieznaczące uchybienie doprowadzić może do skorzystania przez konsumenta z sankcji kredytu darmowego;
  3. Wzrost liczby spraw sądowych wytaczanych przez konsumentów – kredytobiorcy zachęcani prokonsumenckim podejściem sądów coraz częściej korzystają z pomocy prawnej, by uzyskać zwrot kosztów.

Sankcja kredytu darmowego a kredyt konsumencki.

Jak już wcześniej wielokrotnie wskazywano sankcja kredytu darmowego jest instrumentem dotyczącym kredytu konsumenckiego. Umowa o kredyt konsumencki zdefiniowana została w art. 3 ust. 1 ustawy jako  kredyt w wysokości nie większej niż 255 550 zł albo równowartość tej kwoty w walucie innej niż waluta polska, który kredytodawca w zakresie swojej działalności udziela lub daje przyrzeczenie udzielenia konsumentowi.

Tym samym kredytem konsumenckim nie będzie kredyt przekraczający określoną w tym przepisie kwotę (tj. powyżej 255.550,00 zł). Za kredyt konsumenckim nie będzie mógł być również uznany kredyt zawarty z przedsiębiorcą – tj. osobą zawierającą umowę kredytu w ramach prowadzonej działalności gospodarczej lub zawodowej.

SANKCJA KREDYTU DARMOWEGO

Jakie rodzaje kredytów obejmuje sankcja?

Listę umów kredytowych stanowiących umowę kredytu konsumenckiego na gruncie ustawy wymienia art. 3 ust. 2. Wśród umów o kredyt konsumencki w rozumieniu tego przepisu znajdują się:

  1. umowa pożyczki;
  2. umowa kredytu w rozumieniu przepisów prawa bankowego;
  3. umowa o odroczeniu konsumentowi terminu spełnienia świadczenia pieniężnego, jeżeli konsument jest zobowiązany do poniesienia jakichkolwiek kosztów związanych z odroczeniem spełnienia świadczenia;
  4. umowa o kredyt, w której kredytodawca zaciąga zobowiązanie wobec osoby trzeciej, a konsument zobowiązuje się do zwrotu kredytodawcy spełnionego świadczenia;
  5. umowa o kredyt odnawialny.

Wskazać przy tym należy, że ustawodawca w omawianym przepisie posłużył się zwrotem „w szczególności” – tym samym zawarty w tym przepisie katalog nie stanowi katalogu zamkniętego i może obejmować inne umowy wyraźnie tutaj niewymienione.

Kredyt hipoteczny a sankcja kredytu darmowego.

Kredyt hipoteczny nie został wymieniony w ar.t 3 ust. 2 ustawy o kredycie konsumenckim. Ponadto art. 3 ust. 1a ustawy o kredycie konsumenckim wskazuje, że  przez umowę o kredyt konsumencki rozumie się także umowę o kredyt niezabezpieczony hipoteką, który jest przeznaczony na remont domu albo lokalu mieszkalnego, w tym w wysokości większej niż 255.550,00 zł. Tym samym sam kredyt hipoteczny nie stanowi kredytu konsumenckiego na gruncie ustawy o kredycie konsumenckim i nie może zostać objęty sankcją kredytu darmowego.

Jak skorzystać z sankcji kredytu darmowego?

Aby skorzystać z sankcji kredytu darmowego konsument zobowiązany jest, zgodnie z art. 45 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim, złożyć stosowne oświadczenie o skorzystaniu z sankcji. Jest to szczególnie istotne z uwagi na fakt, że prawo do skorzystania z sankcji kredytu darmowego wygasa z upływem roku od dnia wykonania umowy.

Procedura składania wniosku.

Przy przygotowywaniu wniosku konsument powinien pamiętać o szeregu formalności – pozwoli to później uniknąć wielu trudności dowodowych przy dochodzeniu roszczenia na drodze sądowej. Wśród nich znajdują się przede wszystkim:

  1. Data i miejsce sporządzenia oświadczenia;
  2. Dane kredytobiorcy (w tym imię, nazwisko, miejsce i adres zamieszkania);
  3. Dane banku (nazwa, siedziba i adres);
  4. Numer umowy, której dotyczy składane oświadczenie;
  5. Wskazanie w sposób jednoznaczny i zrozumiały, że zamierza się skorzystać z sankcji;
  6. Uzasadnienie oświadczenia ze wskazaniem podstawy prawnej oraz odpowiadającym jej uchybieniom w umowie kredytowej;

Wniosek wysłać można następnie doręczyć osobiście w siedzibie banku, nadać przesyłką poleconą, bądź nadać na adres do doręczeń elektronicznych banku (w przypadku podpisania oświadczenia o skorzystaniu z sankcji kwalifikowanym podpisem elektronicznym).

Jakie dokumenty są wymagane?

Przed skorzystaniem z sankcji kredytu darmowego a w szczególności przed wytoczeniem powództwa konsument zgromadzić powinien szereg dokumentów uzasadniających jego roszczenia. Do tych dokumentów należą w szczególności:

  1. Umowa kredytowa – stanowi podstawowy dokument, w którym znaleźć można uchybienia stanowiące podstawę do skorzystania z sankcji kredytu darmowego;
  2. Regulaminy i załączniki do umowy a także wszelkie aneksy sporządzone po zawarciu umowy głównej;
  3. Potwierdzenie wypłaty środków – potwierdzenie transakcji bankowej, na podstawie której stwierdzić można, że środki z kredytu zostały konsumentowi wypłacone;
  4. Dowody spłaty kredytu – wyciągi bankowe lub potwierdzenia przelewów świadczące o tym, że konsument zapłacił na rzecz banku zarówno środki z kredytu jak i odsetki, czy prowizje;
  5. Wydruki z korespondencji z kredytodawcą.

Postępowania sądowe przeciwko bankom z pewnością nie należą do najłatwiejszych. Kancelaria Radcy Prawnego Tomasza Walczaka oferuje kompleksową pomoc w dochodzeniu roszczeń związanych z tzw. sankcją kredytu darmowego.

Zobacz także:

Rate this post